Franse Ratatouille

Vanmorgen begonnen met mijn ratatouille. Een Frans groentengerecht waar ik zelf gek op ben. Ik heb na geruime ervaring met de bereiding hiervan gemerkt dat hoe langer je de groenten laat intrekken en wennen aan elkaar, hoe lekkerder de smaak is. Dus om 09.30 uur vanmorgen gingen 7 soorten gesneden groenten in de pan en is alles aangebraden en heeft het een tijd gesmoord!
Een feest voor het oog en voor de maag :-)!

In mijn Italie-agenda van dit jaar stond een mooie prent die ik heb gefotografeerd (zie foto).
Buy Fresh, Buy Local. Een leuze waar ik voor de volle 100% achtersta!

Waar ik ook helemaal achterstond, was het goede doel Lotte's Leven.
Over haar heb ik vaker geschreven in mijn blog en ook over de Stichting. Ik doneerde vanaf januari dit jaar van iedere verkochte maaltijd 0.50 ct aan haar.
Helaas heb ik het besluit moeten nemen om per direct te stoppen want de ervaringen met deze familie en het team eromheen hebben mij de afgelopen maanden zodanig getreiterd en zelfs tegengewerkt dat het niet meer leuk was. Afgelopen maandag was bij mij de spreekwoordelijke druppel bereikt. Ik heb nog lang alles over me heen laten komen omdat ik het deed voor Lotte en ik vond dat zij er buitenstond maar nu de beledigingen zo groot werden en men mij op het hart bleef staan, heb ik besloten te kappen hiermee, hoe graag ik voor haar nog had door willen gaan!!
Soms waarderen mensen niet wat je doet voor een ander die nabij hen staat, dat is dan jammer maar ik weet dat mijn bedoelingen oprecht en zuiver zijn geweest en daar gaat het om!! Dat geeft mij kracht om verder te gaan met de dingen die mij veel plezier geven in het leven en waarmee ik anderen ook een plezier hoop te doen, lekker kokkerellen en laten genieten van de goede dingen des levens!!

Ik ben deze week ook weer een stukje verdergekomen in het boek Hemelvaart, geschreven door de veelgelezen schrijfster, Judith Koelemeijer die evenoud is als ik (45 jaar). Dit boek van haar hand is recent uitgekomen. De schrijfster vertelt hier over haar jeugdvriendin die haar ontviel tijdens een vakantie in Griekenland, na hun eindexamen, veel te jong. Het boek wordt zo oprecht en vol liefde en ook eerlijkheid geschreven, over de thema's, de vraagstukken waarmee je geconfronteerd wordt als je zelf verder leeft, dat ik denk dat veel mensen die hetzelfde meegemaakt hebben, er veel aan zullen kunnen hebben. Het heeft mij weer een stukje verder geholpen in de verwerking van het verdriet dat ik hierom heb gehad toen ik Fiony verloor op mijn 20ste en in de manier waarop ik in het leven sta. Zij was pas 19 lentes jong en die leeftijd zal zij altijd blijven houden voor mij. Gestorven in de knop van haar jeugd, haar kist bezaaid met gele zonnenbloemen! Deze bloemen blijven altijd met haar verbonden! Mooi!! Zij richten zich altijd naar de zon!!

Voor vandaag wil ik afsluiten met een dichtregel, ook uit mijn Italie-agenda;

'Melancholie is verdriet dat iets luchtigs heeft gekregen'
Italo Calvino